De Christen(op)reis
Mensen van de weg zijn we altijd, maar in de komende weken zeker. Daarom een luchtige afscheidsgroet voor op je christenreis deze vakantie.
Henk-Jan: ik zag hem laatst weer: het ichtus-visje achter op een auto. In mijn jeugd wist ik dan: de auto zal wel niet veel soeps zijn. Ik werd ook nu niet teleurgesteld. De auto in kwestie was inderdaad een ‘gebakje’. Iets waar ik als stoere man niet in gezien zou willen worden.
Zie hier ten tonele komen: mijn ego. Dat ding dat elke nacht weer vrolijk aangroeit, aldus christelijk spreker Arie de Rover. Voor mij was het autovisje altijd een symbool van christelijke suffigheid. Voor een ander is het een oprechte getuigenis terwijl hij of zij over de smalle en brede wegen van Europa trekt de komende weken.
Als Verspieders zien we niet alleen weidse/helse vergezichten. Tijdens onze online calls duiden we vaak op een hilarische manier (vinden we zelf) de kleinburgerlijkheid op het christelijk erf. Waar we zelf trouwens vrolijk onderdeel van zijn. Zo verhuist Henk-Jan deze zomer naar Woudenberg. Toch ook geen Dubai. Nelleke investeerde dit jaar in een vakantiehuisje op een park met zondagsrust. En alledrie voelden we ons deze week op New Wine thuis als een visjessticker op een gebakjesauto.
Voordat we onze over-geïnspireerde geesten echt met vakantie sturen (Daan ging ons al voor: die zit al ergens aan een Italiaans meer), nog een luchtige - en enigzins vermoeide - poging om je te inspireren op jouw hedendaagse christenreis terwijl we van snipperdag naar vakantie hobbelen in deze weken.
Al onze diepe, scherpzinnige observaties laten we een paar weken sudderen in de zuidelijke zon (of westelijke regen). Die komt eind augustus weer tot volle wasdom. Deo Volente uiteraard.
De aardse tent
Een ware christen herken je niet alleen aan zijn (M/V) gewaad en gepraat, maar ook aan zijn vakantieverblijf: de tent. Gedegen onderzoek konden we niet vinden (welke theologische universiteit/hogeschool gaat hier eens werk van maken?!), maar de omvangrijke christelijke campingsector lijkt toch te zeggen dat geloven en kamperen sterk gerelateerd zijn. Niet verwonderlijk. We zijn tenslotte pelgrims in aardse tenten die smachten naar ontspanning en verlichting.
Voor alle kampeerders: we wensen je in jouw tent een tabernakelsfeer toe. Met mooie onverwachte ontmoetingen in je voorhof en een heilige der heilige voor de intiemste momenten. (Let wel op dat niemand inspiratie opdoet uit Rechters 4.)
Een geestelijk tempo
Maar voor we onze tentpinnen vastslaan, moeten we nog op onze plek van bestemming belanden. Dan helpt het als we ons tempo wat leren aanpassen.
Laat je inspireren door deze mooie documentaire over een Amerikaanse voorganger die in Schotland belandt en daar leert om weer te leven in het wandeltempo dat Jezus en zijn volgelingen aanhielden.
Slow traveling. Onze ouders waren daar beter in dan wij. Gedeelde jeugdherinneringen aan zonnige reizen in een oude Opel Kadett (HJ) en Volkswagenbusje (Nelleke) komen boven. Ooit, in de Hemelstad, moeten onze ouders toch hordes mensen tegenkomen die tot geloof zijn gekomen dankzij het urenlang staren naar een achterklep met ichtus-visje die met maximaal 80 km per uur bergopwaarts tufte?
De smalle weg
Als je dan toch traag reist, kies dan voor de smalle wegen. Natuurlijk willen wij hier niet beweren dat de brede wegen van de Route de Soleil per definitie naar de stad des verderfs leiden, maar veracht de smalle b-wegen niet! Neem de bergpas in plaats van de tunnel. Kind achterin. Raampjes open. Muziek aan. Weidse vergezichten. Stoppen wanneer je wil. Romantiek is iets waar je zelf voor kiest…
Voorlaatste dingen
Eenmaal op bestemming aangekomen lijkt het wellicht slechts gaan om de ‘voorlaatste’ dingen (ja, nu komen we echt in stevig reformatorisch jargon!). IJsje, zwempretpark, surfboard, biertje, kasteeltje. Misschien verleidelijk om ook even vakantie te nemen van de ‘laatste dingen’. Zonde. Alsof God ook niet aanwezig is in al die voorlaatste dingen van het goede leven. Proeven van het goede leven én watertanden naar wat nog komt.
Betoverde grond
Als Verspieders zoeken we deze zomer op verschillende manieren betoverde grond:
Is uw constitutie wat gericht op het vertrouwde, doe dan als Daan en kies voor een traditionele, doch exotische Anglicaanse kerkdienst aan het Italiaanse Comomeer, een onverstaanbare lokale katholieke kerk en/of een reformatorische dienst aan Lago Maggiore of iets van dien aard dat u helpt om uw ook uw vakantie in een goddelijke gloed te zetten.
Wil je, net als Nelleke, ervaren wat je als brave evangelische tiener gemist hebt toen je hooghartig neerkeek op wildere leeftijdsgenoten? Zoek haar dan op in Lloret de Mar. Ze heeft beloofd de geestverruimende ervaringen te beperken tot gebed en bijbellezen.
Of kies voor een atypische bestemming. We zijn nu eenmaal niet van de wereld. Een beetje eigenheid mag wel. Dus wip net als Henk-Jan eens een Anglicaans kerkje in Wales binnen.
Hoe dan ook wensen we je een prachtige christenreis. Deze zomer en lang daarna.
Tot over een paar weken
Henk-Jan, Nelleke en Daan